Selecteer een pagina

 Er zijn van die dagen, die vergeet je niet. Valentijnsdag 2014 bijvoorbeeld! De dag waarop we de sleutel kregen van ons huis in Den Haag.

Oppassen in Werkhoven

Daar zaten we dan, in het chique notariskantoor. Het was vrijdagochtend 14 februari 2014 – Valentijnsdag dus – een makkelijke datum om te onthouden. We waren die ochtend vroeg vertrokken vanuit Werkhoven waar we op onze neefjes pasten. Mijn broer en schoonzus waren een midweekje op wintersport, hun ultieme manier om op te laden. En voor mij dé gelegenheid even lekker te kunnen moederen. Mart kon er niet de hele week bij zijn, maar kwam regelmatig langs om te knuffelen met neefje Sietse, een zoete baby van een half jaar en te spelen met neefje Jelle, een gezellige kleuter met veel fantasie en babbels en gek op ome Mart.

Wat was Mart een lieve en trotse oom. Hij genoot zo van deze twee kleine mannekes en ook van nichtje Laure heeft hij tot hij kon genoten. Het is erg verdrietig dat hij de geboorte van nog een klein ventje en meiske (en ???) nooit heeft meegemaakt. Hij zou het prachtig hebben gevonden, dat kleine spul.

Een uitvaart met tulpen

Wat het geheel nog wat vreemder maakte, is dat de week ervoor mijn moeder’s beste vriend, haar kunstmaatje Klaas zomaar opeens dood was gegaan. Nou ja… met de kennis van achteraf liep hij al heel lang met iets onder de leden, maar dit kunstminnend mens kun je met zeker recht (en niet kwaad bedoeld) een zonderling noemen, die geeneens een huisarts had. Hij had kind noch kraai, woonde feitelijk nog op kamers, maar liet wel een verzameling goede kunst, prachtige vazen en bijzondere kleding na. Want smaak dat had hij zeker en hij was een fanatiek liefhebber van (moderne) kunst. Zijn kennissenkring was klein en overzichtelijk. Zo had hij een beste vriend met wie hij weleens kunstreizen maakte, mijn moeder waarmee hij vele tentoonstellingen in Nederland mee had bekeken, een vriendin met wie hij trouw ieder jaar het Festival Oude Muziek bezocht en een paar lieve nichten. Bij louter toeval had hij niet lang ervoor in een café kennis gemaakt met de nieuw ingekomen predikant die de uitvaart leidde. Naar de kerk ging hij overigens niet meer, maar hij stond er nog wel ingeschreven en zo kwamen de twee in contact en hadden een geanimeerde ontmoeting. Samen met nog een stel oude studievrienden die zich vroeger veel over hem hadden ontfermd, werd zijn uitvaart geregeld. Ergens in de archieven werd het adres van zijn half vergeten broer en oomzegger opgesnorkeld en mij werd verzocht de rouwkaart vorm te geven met één van de zeldzame foto’s die er van hem was gemaakt. En zo bevonden wij ons in de week dat we oppasten en de sleutel van ons huis zouden krijgen ook nog eens bij een afscheidsdienst van een uniek mens die wij vooral kenden uit de verhalen van mijn moeder. Nog een bijzonder mens die we niet vergeten zijn. De linker vaas heeft mijn moeder als aandenken gekregen en zo is haar kunstvriend in herinnering nog altijd een beetje aanwezig. 

Een nieuw huis

Ondanks al die drukte lukte het ons om op Valentijnsdag op tijd bij de notaris te zijn. In de kamer met een wat oubollig (netjes gezegd: antiek) interieur, vond de overdracht plaats. Aan mij zijn zulke plechtigheden nooit zo besteed en (sorry Clarine als je dit leest) eerlijk gezegd begrijp ik nooit zo goed waarom het overschrijven van een huis van de ene op de andere naam zoveel geld kost en zo deftig moet gebeuren, maar goed, ik ben dan ook geen jurist. Mijn man daarentegen was dat wel! Nadat de formaliteiten geregeld waren, haastte manlief zich naar de overkant van de straat voor de zitting die hij had. En ik moest in hartje van het mij nog onbekende Den Haag de auto uit de parkeergarage van de notaris naar ons nieuwe huis zien te rijden. Dat lukte, maar niet zonder een omweg via Delft, want als je even niet oplet, is het vrij makkelijk om de snelweg op te rijden in plaats van de weg naar Bezuidenhout. Maar goed, ook dat overleefde ik en zo kwam ik uiteindelijk aan op de IJsclubweg.

Nu was het moment daar! Plechtig stak ik de sleutel in het slot van de deur, draaide hem om en… niets! Wat ik ook probeerde, er gebeurde helemaal niets. Ik kreeg die verdraaide deur met geen mogelijkheid open. Dit was de spreekwoordelijke druppel die de emmer eventjes helemaal over deed lopen! Moedeloos ging ik in onze gele Seat Leon zitten. Mart kon ik niet bellen, die had zitting. Gelukkig was mijn vader thuis. Half huilend, half lachend vertelde ik over het sleuteldebacle. Daarna stond ik moedig op voor een hernieuwde poging. In een vlaag van helderheid bedacht ik me om eens te proberen de andere kant op te draaien en ja hoor… daar ging de deur eindelijk open! Wat een opluchting. Wat een huis! Hier zouden we oud worden, toch?

Camelia Je weet nooit hoe een leven verloopt. Dat is een les die ik wel erg hard heb ondervonden in de afgelopen jaren. Als ik terugkijk op hoe ik toen in het leven stond, samen met Mart en hoe moeizaam het is om zonder hem verder te moeten, dan ben ik heel blij dat ik dit alles toen niet wist. Dan had ik er niet zo vrijmoedig in gestapt. Het is een kunst om over die zware, zwarte periode heen te kijken naar hoe mooi het toen was. Hoe we genoten van oom en tante zijn, van een nieuwe start maken in Den Haag.  Wat ik mij ook herinner van die dag in februari is dat toen ik door het huis naar achteren liep, ik vanuit de achtertuin begroet werd door een prachtige, bloeiende camelia. Dezelfde camelia die nu weer haar wit-gelige bloemen tentoonstelt. Met nog ontzettend veel belofte in de knop. De komende weken is het vanuit de keuken een feestje om naar te kijken en soms zijn het de kleine dingetjes die je gaande houden en even terugbrengen naar de tijden dat het nog gewoon goed was.