Selecteer een pagina

Terwijl het zorgelijke nieuws over corona via de schermpjes onze werelden binnendringt, bloeien buiten de narcissen onbekommerd alsof er niets aan de hand is. Een schril contrast, maar ergens ook hoopvol.

De huisarts

Afgelopen vrijdag kwam ik mijn huisarts tegen toen ik naar de apotheek ging. Ik was blij dat ik hem even zag, want de afgelopen weken heb ik regelmatig aan hem gedacht. Hoe zou het daar gaan bij de huisartsenpraktijk? De huisarts zag er moe uit. Zijn huid was vlekkerig. Het was gekkenhuis, antwoordde hij op mijn vraag hoe het ging.

‘Je ziet er moe uit’, zei ik tegen hem. Dat beaamde hij.

‘Pas je wel goed op jezelf?’, vroeg ik bezorgd.

Het leek wel omgekeerde wereld.

Narcissen

Terwijl de huisarts op zijn fiets stapte, liepen mijn vriend en ik nog een klein rondje langs de sloot voor de nodige frisse lucht en zonnestraaltjes. Wat een contrast was dat! Enerzijds het nieuws over corona en alle bijbehorende uitdagingen, onheilstijdingen en restricties die via de schermpjes onze levens binnendringen, anderzijds de prachtige narcissen die bloeien, het voorjaar dat lonkt. Als je dan even buiten loopt, lijkt corona ver weg en kun je je niet voorstellen dat een rondje lopen kwaad zou kunnen. Tegelijkertijd ligt Huis ten Bosch om de hoek, waar de koning zijn toespraak heeft opgenomen en samen met zijn gezin in quarantaine zit en liepen we met een angstvallig boogje om andere Bezuidenhouters heen. Bovendien weet je dat het wereldwijd flink raak is. Maar de natuur gaat gewoon zijn jaarlijkse gangetje en dat stelt ergens wel gerust. Wat er ook gebeurt – en dat is momenteel niet mals – het komt weer goed op één of andere manier. Zelfs als het niet goed komt.

Dat zeg ik niet licht overigens. Ik heb het zelf immers meegemaakt; aan huis gekluisterd worden met een ziek iemand, zelf hierdoor uitgeput raken, je wereld in zien storten door het overlijden van je partner, op jezelf teruggeworpen worden zonder werk met nog maar een kwart van je gezamenlijke vroegere inkomen, ver weg van je vertrouwde netwerk en psychisch gezien een puinhoop. Niet eens de energie of het denkvermogen om te klussen of de tuin aan te pakken. Ik ben daar nog steeds niet van hersteld en toch heb ik hoop. Die put ik deels uit het feit dat wat er ook gebeurt, we kleine onderdeeltjes zijn van een veel groter systeem dat zichzelf op één of andere manier steeds wel weer in stand houdt of zich aanpast. Maar ook omdat wij mensen over meer veerkracht beschikken dan we soms beseffen, wij zijn tenslotte onderdeel van die natuur – daarbij aangetekend dat we wel de meest eigenwijze schepsels uit dat geheel zijn. Deze crisis zal niet eeuwig duren. Ik zou graag willen dat de wereld hiervan leert en de mensheid zich gaat aanpassen, omdat ik geloof dat dat hard nodig is. Maar ik heb daar dan weer bedroevend weinig vertrouwen in. Zodra deze crisis over is, zullen de economische belangen weer de boventoon gaan voeren, gaan we weer lekker discussiëren wie waar de schuld van heeft, gaat ieder weer zijn eigen gangetje en mensen zullen weer massaal in het vliegtuig stappen. Tot een volgende crisis ons tot stoppen dwingt.

Kaartjes sturen
Wat ik momenteel heel bemoedigend vind, zijn de creatieve initiatieven en verbondenheid die ontstaan tussen mensen. Het ‘samen uit, samen thuis’ gevoel. Nadat ik thuis was gekomen met mijn pillen, heb ik meteen kaart gemaakt voor de huisarts met foto’s van narcissen uit de omgeving. Hij verdient wel een bloemetje en blijk van waardering, dacht ik zo. Ik heb de afgelopen dagen trouwens meer kaarten verstuurd. Dat doe ik via @hallmark_nl, dat gaat super makkelijk, is coronavriendelijk, geeft een klein beetje werkvoorziening, je kunt persoonlijke fotokaarten maken en het zorgt voor verbondenheid met mensen die nu niet opgezocht kunnen worden. Tel uit je winst!

Dat is mijn andere hoop; dat door deze crisis veel meer mensen gaan beseffen dat het leven kwetsbaar is. Dat iedereen zomaar van de ene op het andere moment getroffen kan worden door iets en dat het niet meevalt om daar mee om te gaan. Dat er een heleboel mensen in dit land zijn, die zulke ingrijpende toestanden al lang hebben meegemaakt of meemaken. Dat er zoveel eenzaamheid is, ook zonder corona en lock-down’s. Nu staan we er met zijn allen in, maar als het leven weer wat normaler wordt, heb dan wat meer geduld en compassie met de weduwen en wezen, de zieken en werkelozen, de ouderen en mensen met psychische kwetsbaarheid. Hou de compassie vast! Blijf die kaartjes sturen, blijf boodschappen doen voor de ander en vraag je buurman of buurvrouw eens hoe het met hem/haar gaat. Laten we saamhorig blijven, ook als het straks economisch gezien weer voor de wind gaat! Dan hebben we op dat punt tenminste winst geboekt en kunnen we later zeggen; het was rot, ik zou het niet graag nog eens meemaken, maar uit al die narigheid zijn toch goede dingen voortgekomen: Blessings in disguise!

Blijf zoveel mogelijk binnen!!!

Aan al die mensen die denken dat dit een soort van vakantie is en dat het een goed idee is om nu lekker naar de bouwmarkt of het strand te gaan… doe dat niet!

Help de hulpverleners!

Wij beperken ons zoveel mogelijk in het naar buiten gaan, maar sommige dingen als pillen halen moet je wel doen en wij vonden dit kleine rondje extra in een rustige buurt met veel ruimte verantwoord, maar beperk je bewegingen buitenshuis zoveel mogelijk! Dat is gewoon nu even wat van ons gevraagd wordt, niet leuk, maar wel noodzakelijk! Als we dat met zijn allen niet doen, zal er een lock down komen en daar wordt niemand blij van.