Selecteer een pagina

Soms zijn het een paar onverwachte woorden die je denken ombuigen en nieuwe inzichten geven waarvan je weer even gaat ademhalen.

Online kerken

Eén van de voordelen van de coronatijd – als ik dat zo mag zeggen – is wat mij betreft dat kerken met creatieve alternatieven online komen voor de kerkdiensten. Zo kun je nog eens buurten zonder dat je daarvoor ver hoeft te reizen. Huis van Vrede in Utrecht Kanaleneiland bijvoorbeeld lost het gemis van ontbijt en samenkomst op zondag op door het maken van playlisten op YouTube die een weerspiegeling zijn van de samenkomsten. Wat was het fijn om zo Gerrit weer eens te zien. Zonder haar, op de welbekende parkeerplaats bij het winkelcentrum die je welkom heet. En Henk met zijn warrige kuif die een ‘preekje’ hield over de woorden van Jezus:

Ik ben de weg, de waarheid en het leven.

Henk doet dat zo heerlijk op zijn Henks. Op één of andere manier weet hij Evangelie altijd zo te brengen dat je er net weer even anders naar gaat kijken. Wat me nu zo trof, was een citaat van C.S. Lewis dat hij aanhaalde:

Als ik in mijzelf een verlangen ontdek dat geen enkele ervaring in dit leven kan vervullen, dan is de meest logische verklaring dat ik gemaakt ben voor een andere wereld.

Net niet

‘Je kent het wel’, legt Henk met een grijns uit: ‘Je gaat op vakantie, want dat wil je zo graag, maar na een paar dagen ben je het zand tussen je boterhammen zat en wil je wel weer naar je eigen bed’. Zo is eigenlijk het hele leven. ‘We weten niet wat we missen’, zegt Henk. Hij heeft gelijk denk ik, niets in dit leven kan ons dat geven waar we ten diepste naar verlangen. Daarom zegt Jezus dat Hij de weg, de waarheid en het leven is, terwijl Hij vlak daarna zal sterven en dat ook ten volle beseft. We hebben een weg nodig naar een ander leven.

Vakantie met een huilbui

Later die dag dacht ik terug aan een vakantie in maart 2018. Een vakantie waar ik nog vaak aan denk, omdat ie in vele opzichten zo tegenviel. Op één ding na, want in de kale, regenachtige week in Brabant waarin alles nog dicht was en niks te beleven viel, werden we blij van de geel bloeiende forsythia. Ieder jaar als deze struik weer lekker knalt in Maart, denk ik met een glimlach terug aan deze vreemde vakantie die eindigde in een huilbui mijnerzijds nadat Mart luidkeels halverwege de week had verkondigd dat hij het zat was en terug naar huis wilde om in zijn eigen bed te slapen. Achteraf gezien had hij helemaal gelijk, want het bed was veel te klein voor hem en we konden niet eens zonder gevaar voor een valpartij lekker tegen elkaar aan kruipen, omdat er wieltjes onder de bedden zaten en thuis hadden we het prima samen. Nee, deze vakantie was het niet en toch denk ik er met een grote grijns en veel warmte aan terug. Het leverde ons wel iets op, meer liefde en begrip en een forsythia in de voortuin. In die zin was het een memorabele vakantie, want zonder deze vakantie had ik nu geen forsythia in mijn voortuin. En met die struik heb ik iets dat mij met warme gevoelens aan Mart en mij doet denken.

The best is yet to come

Heeft C.S. Lewis gelijk? Is het grote geluk hier op aarde gewoon niet te vinden? Kan het zijn dat het mooiste nog moet komen?

In het nagesprek via Zoom, vertelde Gerrit dat hij de dag ervoor bij zijn moeder was. Het was haar trouwdag, alleen leeft haar man – de vader van Gerrit – niet meer. Hij is ons al voorgegaan. Jezus’ uitspraak dat Hij het Leven is, was daarom extra belangrijk voor Gerrit die week. Weer moest ik denken aan Mart. Zijn dood ontnam mij zo’n beetje alles wat mijn leven zin en richting en vreugde gaf. Sindsdien voel ik mij verdwaald. Alles is het net niet. Of vaak zelfs helemaal niet meer. Zou dat ook niet gelden voor de moeder van Gerrit en voor zoveel andere weduwen en weduwnaars? Geldt dit niet voor iedere mens uiteindelijk? Het is het vaak net niet of helemaal niet. Wel een relatie, geen relatie, autochtoon of allochtoon, werkeloos of met een topbaan… Iedereen tobt wel ergens mee.

De sleutel in handen van Jezus

Kan het zo zijn dat Lewis gewoon gelijk heeft? Zijn wij misschien bestemd voor een andere wereld? Eentje waarvan de sleutel in handen van Jezus ligt? Eentje waar je reikhalzend naar uit mag kijken, zodat dat wat hier is niet meer het aller belangrijkste is?

Verwachtingen bijstellen

Mijn moeder zei vroeger wel eens tegen mij: ‘Jij hebt zulke hoge verwachtingen, daar kunnen we nooit aan tippen.’ Ze had het dan over de steevaste huilbui die er kwam aan het einde van mijn verjaardag of Sinterklaas. Weken had ik er reikhalzend naar uit gekeken en als alles voorbij was, kwamen de tranen. Niet dat het niet goed was, het was de pure ontlading van hooggespannen verwachtingen en ik had mijn moeder nodig om dat te begrijpen. En wat kijk ik met veel plezier terug op die verjaardagen en Sinterklaasavond. Net als op die gekke vakantie in Maart.

Mart zijn dood betekent dat ik al de verwachtingen van mijzelf, mijn toekomst en relaties moet bijstellen. Een klus waar een huilbui tijdens een voortijdig afgebroken vakantie bij in het niet valt. Rouwen betekent huilen. Betekent verwachtingen bijstellen. En zo’n opmerking van C.S. Lewis helpt om de goede kant op te gaan kijken. Net als mijn moeder mij vroeger hielp om naar datgene te kijken wat er wel was. Mijn leven voelt sinds de dood van Mart mislukt, maar dat is het niet. Wel als ik alles van dit leven af laat hangen, maar niet als ik mij door mensen als Lewis, Henk en Gerrit de juiste richting op laat wijzen. Naar die man die vlak voor zijn dood zegt: ‘Ik ben Leven’.

View this post on Instagram

A drawing from the book.

A post shared by Charlie Mackesy (@charliemackesy) on

Het juiste perspectief

Hoge verwachtingen zijn mijn valkuil. Vooral ook omdat met die verwachtingen ook de hoge eisen komen en de angst om te mislukken. Naar Jezus zien, uitkijken naar een leven met Hem betekent niet dat het leven hier onbelangrijk is. De belofte ligt er al. Ons leven met Jezus mag hier al beginnen. Ik was dat kwijt, dood, leeg en bang van binnen. Maar als niets in dit leven je zo kan vullen dat alles goed is, dan hoef je daar dus ook niet zo je best voor te doen. ‘Bêst genôch’, is een vaak gebezigde uitspraak van een achternichtje van mij. Lekker nuchter, op zijn Fries… Goed genoeg. Verwachtingen bijstellen. Het uit handen geven. Dan krijg je weer ruimte om te ademen en door te stuntelen. Onderweg te zijn.

Dit opschrijven is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik worstel hiermee, maar dat mag. Het is een proces. Het verlangen naar herstel, van geloof en meer van God’s Geest staat op een kleine kier. Met een preekje als deze en een quote als één van de vele richtingaanwijzers de goede kant op. En ja, ik kan dat niet alleen. Heb er (professionele) en pastorale hulp bij nodig. Je kunt soms teveel op je bordje hebben en psychische klachten maken dat je je afgesloten voelt van God en anderen. Dat betekent niet dat ze er niet zijn. Mart zei altijd tegen mij als ik twijfelde en het moeilijk had: ‘God laat het werk van Zijn handen niet varen’.

De weg vinden

En wie weet zeg ik ooit… Mijn huwelijk eindigde veel te vroeg. Maar het was de moeite waard (dat kan ik nu al zeggen gelukkig). Ik heb er heel veel huilbuien om gehad, moest er met professionele hulp bovenop komen, maar ik kijk er nu met blijdschap op terug. Ik had het niet graag willen missen! Hij is me slechts voorgegaan naar die andere wereld. En zo lang ik hier nog ben, kan ik niet anders dan proberen er iets van te maken. Proberen weer een weg te vinden waarin ik mij weer verbonden voel met God en anderen.

Jezus: Weg, Waarheid, Leven